บทที่ 20 二十
"พี่ชุนควรปิดปาก ก่อนที่น้ำลายของพี่จะหยดลงพื้นน่าจะดีกว่านะครับ" ราวกับเสียงระฆังที่ดังขึ้นเพื่อเรียกสติชุน
"จริงเหรอ! น้ำลายพี่หยดลงพื้นหรือยังเดี๋ยวพี่เช็ดให้" ชุนแสร้งผลุบมองต่ำเล็กน้อยแล้วเปลี่ยนเป็นมองคนตรงหน้า ถึงชุนจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่ใบหน้าของชุนกลับกำลังยิ้มกว้างจนซีฮันได้เห็นฟันขาวสะอาดเรียงกันสวยงามราวกับเมล็ดข้าวโพด จนเป็นซีฮันที่กำลังตกอยู่ในภวังค์อีกครั้งและซีฮันก็เรียกสติกลับมาได้ทัน
"พี่ชุนไปนั่งรอเถอะครับ ซุปได้ที่พอดี"
"อืมงั้นพี่ไปนั่งก่อนนะ" ชุนกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่โต๊พับเล็กๆ ที่มีเบาะรองนั่งอยู่ที่มุมหน้าโทรทัศน์ขนาดเล็กเช่นกัน
"ครับ" ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ชุนที่เขาเพิ่งรู้จักไม่กี่วันจะมีอิทธิพลต่อหัวใจกับเขาได้ถึงเพียงนี้ ซีฮันค่อยๆ หันไปมองชุนที่กำลังเดินไปนั่งที่โต๊ะพับที่หน้าโทรทัศน์เล็กๆ ด้วยความคิดที่มันกำลังผุดขึ้นมาทำให้ซีฮันรู้สึกถึงหัวใจที่กำลังเต้นแรง
"หรือว่า...เป็นไปไม่ได้" น้ำเสียงที่ดังออกมาเพียงแผ่วเบา แต่มันกลับดังราวกับคนกำลังตีกลองหยวีกู่ [Yu Gu] [1]
ถ้วยซุปข้าวฟ่างใส่ธัญพืช และช้อนถูกวางลงตรงหน้าชุนและอีกที่เป็นของซีฮัน ร่างบางค่อยๆ นั่งลงด้านฝั่งขวามือของชุน ไอร้อนกรุ่นที่มีกลิ่นหอมทำให้ชุนรู้สึกหิวขึ้นมาทั้งๆ ที่เขาเองก็เพิ่งทานอาหารมื้อเย็นไป เขาจึงหยิบช้อนแล้วตักซุปที่มีความร้อนพอดี ความร้อนของน้ำซุปบอกถึงคนที่ทำให้เอาใจใส่กับมากแค่ไหน เมื่อนึกถึงตรงนี้ทำให้ชุนกดยิ้มมุมปากเล็กๆ ขึ้นมา โดยที่ซีฮันเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นในมุมนี้ของชุน
เพียงไม่กี่นาที เหยียนชุนก็กินซุปจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว "พี่ชุนรับซุปอีกถ้วยไหมครับ"
"พี่กินอีกได้เหรอ"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ รอแป๊ปนึงนะครับเดี๋ยวผมไปตักให้" ซีฮันพูดจบก็เอามือของตัวเองไปยกถ้วยซุปที่อยู่ตรงหน้าของชุนเพื่อที่จะไปตักซุปเพิ่มให้ แต่กลับต้องชะงักเมื่อโดนมือของอีกคนจับเอาไว้แน่นที่ตรงข้อมือเล็กพลางพูดออกมาอย่างที่ใจต้องการ
"ไม่...พี่หมายถึง พี่จะมากินซุปที่เรือนไม้ของนายในวันหลัง...ได้อีกจริงๆ เหรอ" ชุนถามแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิมอย่างรอคอยคำตอบ
แต่นัยน์ตาของซีฮันกลับจ้องชุนเขม็งแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ทว่า สีหน้าที่เรียบนิ่งของซีฮันไม่ได้ตรงกับหัวใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้หัวใจของเขากลับเต้นแรงขึ้นเมื่อสายตาที่ชุนมองมาที่เขา มันเหมือนมีกระแสคลื่นบางอย่างที่ไหลวนอยู่ ทำให้อกข้างซ้ายของเขาเต้นแรงและดังขึ้นเรื่อยๆ จนเขาเกรงว่าชุนจะได้ยิน จึงได้รีบถามออกอย่างตั้งข้อสงสัย
"พี่ชุนหมายความว่ายังไงครับ" ซีฮันไม่ค่อยแน่ใจกับประโยคที่ชุนพูดออกมาว่าสิ่งที่เขากำลังคิดจะมีความหมายอย่างที่เขาเข้าใจอยู่ ใช่หรือไม่...หรือว่าเขาอาจจะคิดเข้าข้างตัวเอง
"ก็หมายความว่า พี่ขอมากินซุปที่นายทำบ่อยๆ ไง ได้ไหม"
"..." สิ่งที่ซีฮันได้ยินเขากลับรู้สึกผิดหวัง 'แล้วทำไมต้องรู้สึกผิดหวัง' เมื่อคิดได้อย่างงั้นเขาจึงได้รีบสลัดความคิดออกไป เมื่อเขาตั้งสติได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
"เอ่อไม่เป็นไรถ้าเกิดสิ่งที่พี่ขอมันทำให้นายลำบากใจ" เมื่อชุนเห็นว่าซีฮันเงียบไปเขาจึงรีบพูดขึ้นมาเพราะเกรงว่าจะทำให้ซีฮันลำบากใจหากว่าเขาต้องมารบกวนบ่อยๆ
"มันจะทำให้พี่เอินไม่พอใจเปล่าๆ ครับ เพราะถ้าพี่เอินรู้ว่าพี่ชุนมาหาผมแต่ไม่เข้าไปหาพี่เอิน..." ในที่สุดซีฮันก็พูดในสิ่งที่คิด
"ไม่เห็นต้องให้เอินรู้ แล้วอีกอย่างพี่สบายที่ได้อยู่กับซีฮันมากกว่าเอินเสียอีก"
"ผมถามได้ไหมครับ ว่าทำไม"
"พี่ก็ไม่รู้ พี่รู้แค่เพียงว่าพี่สบายใจ เอาเป็นว่าพี่จะมากินซุปที่นี่บ่อยๆ ถ้าวันไหนพี่จะมาพี่จะโทรบอกหรือไม่ก็แชทหา ตกลงไหม"
เป็นความรู้สึกแปลกๆ ราวกับชายหนุ่มหญิงสาวแอบนัดเจอกัน ผิดตรงที่เขากับซีฮันเป็นผู้ชายทั้งคู่ เมื่อคิดถึงตรงนี้ชุนอดคิดถึงเรื่องเมื่อวานไม่ได้ที่อยู่ๆ เขาก็เห็นใบหน้าของซีฮันทับซ้อนขึ้นมาระหว่างที่เขากำลังจะเอาชุนน้อยสอดใส่เข้าไปในโพรงนุ่ม
"นี่ก็จะดึกแล้ว พี่ชุนควรกลับได้แล้วครับ" ซีฮันพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าชุนดูเหม่อลอยราวกับว่าคิดอะไรอยู่
"ถ้าอย่างนั้นพี่กลับก่อนนะพรุ่งนี้พี่จะมาหา เราไม่ได้ไปไหนใช่ไหมเพราะพรุ่งนี้โรงเรียนหยุด"
"ผมมีนัดกับเพื่อนช่วงบ่ายครับ"
"ไปไหนเหรอ พี่ไปด้วยได้ไหม" ชุนถามยิ้มๆ แววตาเปล่งประกายสดใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อหลงคิดว่าตัวเองคงได้ไปกับซีฮัน
"ไม่ได้หรอกครับ เพราะผมกับเพื่อนจะไปดูหนังกันแล้วอีกอย่างเพื่อนผมไม่ได้รู้จักพี่ชุนเสียหน่อย"
"ไม่เห็นจะยากแค่ทักทายทำความรู้จักกัน แค่นี้เราก็รู้จักกันแล้วนายคิดเหมือนกันกับพี่ไหม" ชุนยิ้มกว้างอีกครั้ง ดวงตาและสีหน้าคงมีความตื่นเต้นเมื่อชุนคิดว่า เขาจะได้ไปดูหนังในโรงภาพยนต์ที่เขาเองก็ไม่ได้เข้าโรงภาพยนต์มานานหรือว่าแท้จริงแล้ว เขาดีใจที่จะได้ไปดูหนังกับคนตัวเล็กที่กำลังมองหน้าของเขาอยู่ในตอนนี้
...ชุนค่อยๆ หุบยิ้มลง เมื่อเขาคิดตามในประโยคหลัง...
"จริงสิพี่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องทำงานส่งอาจารย์ นายไปกับเพื่อนสองคนเถอะ" สีหน้าของชุนกลับมาเรียบนิ่ง
"ครับ" ซีฮันตอบสั้นๆ พลางยกถ้วยซุปของชุนกับถ้วยของตนเองยกไปล้างที่โซนครัว
.........
เชิงอรรถ
^^กลองหยวีกู่ [Yu Gu] เป็นกลองที่ใช้ในการแสดงศิลปะพื้นเมือง ซึ่งมีเสียงดังกังวาน
.........
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
